2019 is met al zijn goede voornemens keihard begonnen! Wij zijn dat ook! In 2019 hebben wij de ambitie om op 12 locaties in het land sport toegankelijker te maken. Dat kunnen we niet alleen!

Wij willen samen jouw Box/sportlocatie toegankelijker maken voor mensen met beperking/chronische ziekte en mensen uit jullie omgeving naar jullie locatie brengen!

Wat gaan we doen?
Wij willen trainers leren waar je op moet letten als iemand met een beperking of chronische ziekte jouw box/locatie betreedt. In een training leer je van ons de basis van trainen met beperking. Deze training bieden we gratis aan aan maximaal 4 trainers van jullie box.

In ruil hiervoor vinden we het ook belangrijk dat deze kennis meteen in praktijk gebracht wordt door het geven van een clinic aan mensen met beperking op jullie locatie. Zodat mensen uit jullie omgeving of al sportend in jullie box ook de basis leren van sporten met een beperking. Nog mooier, deze mensen kunnen na deze clinic misschien wel direct lid worden 😉

Wat moet jij daarvoor doen?
Jouw box/locatie opgeven voor de trainersclinic en jullie box in overleg beschikbaar stellen voor een clinic voor mensen met een beperking/chronische ziekte in jullie omgeving. Waarbij de trainers die bij ons de clinic hebben gevolgd natuurlijk hun verworven kennis in praktijk brengen onder begeleiding van onze coach (met chronische ziekte) en onze vrijwilligers (met beperking)!

Wat kost het?
Niks dus. Nou ja, tijd, moeite, een paar uur je box open gooien en gezamenlijke inspanning. Maar daarvoor krijg je keiharde kennis terug en wordt jouw locatie opgenomen in ons bestand van “adaptive proof places ” in Nederland.

Wie zijn wij eigenlijk ook al weer?
oh ja! Dutch Adaptives is een Non profit organisatie met ANBI status zonder winstoogmerk en heeft de missie sport toegankelijk te maken voor iedereen.

Ja, en nu dan?
Wil jij jouw box en/of trainingslocatie Adaptive Proof maken? Mail on met een tekst als: “ja, ik wil meer informatie en me graag aanmelden om toegankelijker te worden!”.

Wij nemen dan contact met je op en plannen met de locaties die graag meewerken aan dit project een gezamenlijke training voor de trainers en zetten samen met jou, onze vrijwilligers én onze coach (allemaal met beperking en/of chronische ziekte) een rete gave clinic op touw op jouw locatie.

Wij zouden het te gek vinden samen met jullie de schouders te zetten onder toegankelijke sport.

Mail ons!


Afgelopen weekend werd het obstacle run parcours van Flevonice getrotseerd door speciale gasten, namelijk door Team No Limits & televisiepresentator Arie Boomsma. Wat bracht deze mensen bij elkaar bij Flevonice? Wij delen graag het verhaal achter Team No Limits en het bijzondere contact met Arie Boomsma.

HANDICAP IS GEEN BEPERKING

Team No Limits is het ambassadeursteam van het Revalidatiefonds. Kruipend door modder en water en klimmend over muren en netten bewijzen Johan, Jacco, John, Tamara, Rick, Michaelrobbert, Nynke, Pim, Floor en Sebastiaan dat een handicap absoluut geen beperking hoeft te zijn. Zij sporten grensverlegend, niet zo zeer om te winnen, maar om hun grenzen op te zoeken en onze beperking te overwinnen. Het levende bewijs dat elke sport voor een ieder beschikbaar is, welke handicap je ook hebt. Een prachtig bewijs is Michaelrobbert’s beklimming van de Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland.

OVERWINNAARS

Een aantal maanden geleden werd Nynke, uit Team No-limits, tijdens trainingen en wedstrijden gevolgd door Arie Boomsma voor het programma Overwinnaars. Hij was zichtbaar onder de indruk en stemde gelijk toe bij het voorstel om samen met Team No Limits te gaan trainen in de Vondel Gym van Arie in Amsterdam. Vervolgens is heel Team No Limits, op een woensdagmiddag in augustus, compleet afgemat door Arie en zijn trainers van de Vondel Gym. Een geweldige ervaring waar een vervolg aan gegevens moest worden…

ROLLEN OMGEDRAAID

Dat vervolg kwam afgelopen zaterdag máár dit keer waren de rollen omgedraaid. Nu ging Arie mee om zich letterlijk en figuurlijk onder te dompelen in de wereld van Team No Limits en obstacle running. Het resulteerde in een fantastische maar bovenal een hele bijzondere middag bij Flevonice:

“Het gebeurt niet vaak dat we zo veel teamleden bij elkaar krijgen voor een obstacle run en zéker niet dat er zo veel buddies waren om ons te helpen. Arie en de mannen en vrouwen van de Vondel Gym hebben het hele parcours afgelegd met een grote smile op hun gezicht. Van zo’n dag krijg je ontzettend veel energie en kracht.” – Rick Geurtsen van Team No- Limits

Voor meer informatie over Team No Limits en het meelopen als buddy, check: www.teamnolimitsnl.com

There will be obstacles but with hard work, there are No Limits!

www.flevonice.nl 14-10-2016


CrossFit lijkt een toegankelijke sport met schaalmogelijkheden voor bijna elke work out. Maar pull-ups zonder hand? Burpee in een rolstoel? Hoe doe je dat eigenlijk? Wat is het Rx’d gewicht voor een deadlift uitgevoerd door iemand met één been? Waar moet je rekening mee houden als iemand met een chronische aandoening jouw les in komt lopen? Hoe ga je als trainer om met een ‘adaptive athlete’

Als Adaptive Atleet zijn een aantal zaken in je leven anders. Maar één ding heeft elke atleet gemeen, wat er ook gebeurd is in je leven: je wil je leven zo normaal mogelijk blijven leven, met jouw karakter, jouw dromen en jouw ambities.

Adaptive league
Onze droom is dat alle reguliere sporten toegankelijk zijn voor iedereen. Wij geloven dat ook CrossFit bij uitstek een toegankelijke sport voor mensen met beperking of chronische ziekte kan worden. Daarom hebben wij met Crossfit FSF in Driebergen de handen ineen geslagen. Een gruwelijke nieuwe missie was al snel een feit. Wij worden ‘the adaptive league’ en gaan in een maandelijks Adaptive Lab schaalmogelijkheden maken voor mensen met een beperking en chronische ziekte. Onze droom? In 2018 staan wij gewoon keihard op de lowlands throwdowns te shinen in onze eigen ‘adaptive league’. 😉

Maar voordat we blijven zweven, even terug op aarde. Wij willen iedereen met een beperking aan CrossFit helpen. Daarom gaan we tips and tricks ontwikkelen voor trainers én willen we een checklist ontwikkelen zodat iedereen met een beperking en chronische ziekte binnenkort ook gewoon RX’d deadlift.

Ben jij een CrossFit trainer, box-eigenaar of gewoon mega geïntereseerd. Wil jij dit initiatief steunen en geen enkele stap missen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief. Dan houden wij jou maandelijks op de hoogte.


Al 3 keer kreeg ik de kans om iemands buddy te zijn. Buddy is de naam die wordt gegeven aan de persoon die iemand met een beperking (noem ik vanaf nu muddy) helpt tijdens een obstacle race of ander sportief evenement. De voornaamste taak van de buddy bestaat uit het begeleiden, motiveren, steunen en helpen van de persoon met een beperking. Belangrijk is dat je samen start, gedurende heel de run samen blijft en samen finisht. Om het met enkele slogans te zeggen, we run together – we die together (OCR Belgium), leave no (wo)man behind. Dit klinkt misschien vanzelfsprekend maar dat is het niet altijd. Gemiddeld ben je een stuk langer onderweg dan wanneer je alleen zou rennen. In de lente of zomer wanneer het lekker warm is, is dit vaak geen probleem maar tijdens de koude wintermaanden dien je hier als buddy toch op voorhand rekening mee te houden.

Het gebeurt vaak dat je elkaar enkel “online” kent. Het is nooit een slecht plan om op voorhand met elkaar kennis te maken en samen te trainen. Eén van de vele obstacle course training centers is hierbij de ideale locatie. Tijdens deze training leer je elkaar kennen, op elkaar in te spelen, kan je afspraken maken zoals bijvoorbeeld wanneer verwacht je hulp… Een goede communicatie tussen buddy/buddys en de muddy is van essentieel belang waarbij je goed luistert naar je muddy. Wanneer je gebruik maakt van hulpmiddelen zoals bijvoorbeeld touwen om een rolstoel voor te trekken is dit het ideale moment om te oefenen.

Meestal geeft de muddy aan hoeveel buddys hij/zij zoekt. Persoonlijk denk ik dat het beter is om met één buddy te veel te zijn dan te weinig. Zo kunnen zij elkaar tijdens de run afwisselen. Doorgaans kan je tijdens een obstacle run rekenen op spontane hulp van andere obstacle runners. Dat maakt onze geliefde sport zo mooi.

Tijdens de ocr sta ik als buddy volledig in het teken van de muddy. Voor mij betekent dit dat ik hem/haar zo goed mogelijk help waar hij/zij dit wilt. Het is belangrijk dat de muddy de kans krijgt om zelf obstakels te overwinnen. Soms willen we hem/haar te snel helpen of zijn we als buddy te enthousiast. Daarom is een belangrijke communicatie tussen muddy en buddy en omgekeerd belangrijk. Motiveer je muddy als hij/zij iets zelf wilt doen en gun hem/haar ook de tijd om dit op zijn/haar eigen tempo te doen. Het is de muddy zijn/haar dag en wij willen dat hij/zij voluit kan genieten van deze mooie dag. Humor of zingen tijdens de run werkt ook goed om de spirit er in te houden. Tijdens de run is het nemen van obstakels voor mezelf niet belangrijk. Het is misschien verleidelijk om zelf even snel een obstakel te overwinnen maar belangrijker is dat je ten allen tijde klaar staat voor je muddy en zorgt voor zijn/haar veiligheid. Het is belangrijk dat de muddy zich ten allen tijde veilig voelt bij zijn/haar buddys.

Sinds 2012 heb ik al heel wat ocr’s gelopen en ik kan jullie zeggen dat de 2 runs waar ik buddy was, bij mijn mooiste runs behoren. Buddy zijn is een absolute aanrader. Het is prachtig te zien hoe iemand met een beperking zijn/haar grenzen verlegt. Ons inspireert en laat zien dat een beperking geen beperking hoeft te zijn. Ik heb zoveel bewondering voor hen en kijk uit naar 2017 waar ik me ook zal aanbieden als buddy!


Gepubliceerd pimbrouwers.nl

Zondagochtend 16 oktober 8.30 uur, wat was het fris… zeg maar gewoon koud, maar wat had ik zin in de dag, mijn eerste run als lid van Team No Limits! Na mijn startbewijs, en de startbewijzen van mijn buddy’s, te hebben opgehaald was het tijd om mezelf warm te rollen richting het punt waar mijn buddy’s en ik gingen verzamelen. Samen met mijn team van 5 buddy’s was ik klaar om 19km lang zij aan zij te vlammen. Hoe lang maakte mij niet zoveel uit, alhoewel, ik had mijn doel op 6 uur gezet. Een half uur voor de start was er nog een mooie verrassing met de toevoeging van een extra buddy. Nu gingen we niet met 5, maar met 6 buddy’s knallen! De gezonde spanning nam toe naarmate de tijd wegtikte, dit zorgde er ook voor dat de adrenaline inmiddels door mijn lichaam stroomde. Eindelijk, 9.45 uur, de Strong Viking Brother Edition ging van start voor mij en mijn buddy’s. Samen met Michel de Jong, Eddy-Paul Bakker (die er als verrassing bij kwam), Ron Ranzijn, Marieke van Horssen, Johan van Ginkel en Robert Hofman was ik vastberaden om 19km lang te strijden als echte brothers!

Sterk begin
Dat het zwaar ging worden wisten mijn buddy’s ik van te voren, dat maakt de uitdaging alleen maar mooier. Hierdoor was het hele team vanaf het begin scherp, waardoor meteen duidelijk was hoe we iedere hindernis gingen pakken. De eerste hindernis, over de startmuur klimmen, was genomen. Snel een houten stellage op en door in de rolstoel, want veel zal op rolletjes lopen vandaag. Dat het zwaarder ging worden dan bij de Water Edition van Strong Viking in juni had ik al snel door, het parcours liep namelijk al snel omhoog do. Gelukkig gaat alles wat stijgt ooit een keer naar beneden, maar dit waren niet de enige hoogtemeters die Hdeze dag gingen maken. De gezonde spanning was gelijk verdwenen en maakte plaats voor nog meer adrenaline.

strong-wall-sv-brother

Het eerste obstakel diende zich al snel aan, touwklimmen, eenmaal boven was het tijd om vol uit te halen tegen een bel om vervolgens al hangend aan het touw naar beneden te glijden. Omdat de kleding van mij en mijn team nog helemaal schoon was, werd het tijd om te gaan tijgeren door de modder. Vies waren we nu allemaal, dus werd het tijd voor de mudtrenches. Dit betekende ook dat we het eerste water moesten trotseren. Gelukkig lag de temperatuur in de nacht in die week tussen de 3 en 7 graden. Het water was dus prima te doen… Klagen deed ik niet. Sterker nog, lachend ging ik over de trenches want uiteindelijk moest toch ieder obstakel genomen worden en van een klein beetje kou gaat een mens niet dood.  Met behulp van mijn buddy’s die mijn voeten in de trenches plaatste en mij, in het water, weer opvingen. Zo gingen we iedere mudtrench, als een geoliede machine, te lijf.

Eenmaal uit de mudtrenches volgde de Langhus, een schuine muur waar je overheen moet zien te komen door een touw te gebruiken, en typische Strong Viking obstakels zoals ‘Carry the Shield’, ‘Balance Bars’ en ‘Viking Battle’.  Na deze typische Viking obstakels volgde een erg smalle loopbrug, waarna ik met een zak zand van een kilo of 15 een stuk moest gaan rollen. Vervolgens met rolstoel en al over een bruggetje waar ik iets te enthousiast, zonder te wachten op mijn buddy’s, af wilde rollen. Na de obstacles ‘Throw a Hammer’ en ‘Carry a Viking’ wat typische Strong Viking onderdelen zijn, werd het tijd voor het zwaardere deel van het parcours.

img_0545

Positieve hoogspanning
Het zwaardere deel van de 19km begon, voor mijn buddy’s, met het trainen van hun buikspieren. Het was namelijk tijd voor het stroomobstakel Thor’s Lightning. Onder het motto: ‘Spastisch fantastisch’ ging ik deze uitdaging aan. Het is bij Thor’s Lightning de bedoeling dat je volledig geconcentreerd en met een goede controle over handen en armen, met een stokje in je handen wat een ijzer uiteinde heeft met een opening, langs een stroomdraad loopt. Nou was die volledige concentratie niet het probleem, maar die controle over mijn armen en handen (spastisch zijn blijft een feest) bleek toch lastig. Als je met het ijzeren uiteinde de draad aan raakt krijg je, u raad het al, nogal een schokeffect. Na schitterende controle over mijn armen en handen en 20 schokken verder (helaas hielp het niet dat ik op rubber banden stond ;)) was ik, letterlijk en figuurlijk, weer volledig opgeladen.

Op volle oorlogssterkte vervolgde wij, mijn buddy’s en ik, al tijgerend onder een bruggetje door onze weg. Na een stuk rollen was het tijd om een heuvel op te tijgeren. Dit was een zware opgave en uiteindelijk kwam ik, met hulp van de slings die Ron en Robert om mijn schouders hadden gegooid, boven. Dit omdat de kracht halverwege de heuvel aan het wegvloeien was. Eenmaal boven moest ik even op adem komen. Dit was ook wel nodig, want hierna kwam een obstakel waar ik samen met mijn buddy’s hard voor moest werken, namelijk: The Brother Hill. Het is bij dit obstakel de bedoeling dat je als menselijke piramide en via touwen/netten bovenop een schans komt. Dit had wat voeten in aarde, maar uiteindelijk staat mijn team (en dus ook de piramide) als een huis, dus boven komen was ons gelukt.

brother-hill

Gelijk door naar het volgende obstakel, The Monkey Bars. Slingerend als een aap van stang naar stang haalde ik de overkant. Dit ging behoorlijk snel en hierdoor kwam ik, na dit obstakel, in een goed ritme te zitten. Het skeletonframe was het volgende obstakel wat ik samen met mijn buddy’s overwon. Zij zetten mijn voeten neer hoe ik ze per se wilde hebben voor goede grip en zo bleven we (Ron, Michel, Johan, Marieke, Robert en ik) vrolijk doorgaan.

dsc00521

Hoge bergen, beginnende dalen
Het werd tijd om een rots, de ‘Stone Wall’ op te klimmen. Dit vergde veel geduld en concentratie. Ik moest mijn buddy’s coachen hoe ik mijn voeten het liefst wilde hebben, maar tegelijkertijd moest ik zelf ook spanning op mijn bovenlichaam houden om ervoor te zorgen dat ik stevig stond. Eenmaal boven werd het mij al rollend, en met behulp van mijn buddy’s die al rennend met slings voor mijn stoel liepen, duidelijk dat ‘Storm The Castle’ het volgende obstakel in het rijtje was. Deze was bij de Water Edition ook gelukt, dus nu moest deze zeker te doen zijn. Met behulp van de slings en op armkracht van mij en mijn buddy’s stonden we bovenop de hindernis. Ik merkte dat mijn lichaam al wat meer  uitgeput raakte, maar ik moest door, want ik wilde proberen om deze run binnen zes uur te halen.

Gelukkig had ik mijn buddy’s die mij door deze dip heen hebben gesleept. Na deze hindernis mocht ik met een grote tractorband aan de haal, de Tyre Flip. Deze ging redelijk soepel en als een geoliede machine ging ik samen met mijn team door naar de Weaver. Onder een houten balk door, over een houten balk heen, onder een houten balk door, over een houten balk heen en dat dan een keer of acht. Door een goede samenwerking en een goede verdeling van de krachten kostte dit minder tijd dan verwacht. Nu gingen we door naar de Fjord Drop. De mooiste, vetste, grootste en leukste glijbaan van heel Nederland! Van een meter of 10 hoog gleed ik naar beneden in het, nog steeds heerlijke ijskoude, water. Dit mocht de pret echter niet drukken. Al merkte ik wel dat ik, voor het eerst deze run, iets van kou voelde en weer in een klein dipje terecht kwam.

Adrenalineboost door collega Vikings
Deze kou verdween al redelijk snel doordat ik mezelf warm aan ging rollen. Ook de commentaren van iedere collega Viking die ons inhaalde waren schitterend. Van ‘Klasse mannen’ (maar er zat toch ook echt een vrouw bij) tot ‘Respect helden’ kwamen verschillende keren voorbij. Dit gaf mij, en mijn buddy’s, extra energie tijdens de run en dat zorgde er mede voor dat we steeds net dat beetje extra konden geven bij een obstakel.

strong-wall

Voordat ik aan de Water Cage begon had ik bij de verzorgingspost nog snel wat stukken banaan naar binnen gewerkt voor de energie. Snel door de Water Cage richting het obstakel met de naam ‘Over and Under’. De naam verraadt al wat er bij dit obstakel moest gebeuren. Waar je overheen moest klimmen was een kleine steiger. Dit ging twee keer goed. Bij de unders was ik de eerste keer iets te enthousiast, hier kreeg ik het team weer aan het lachen, en natuurlijk deed ik zelf ook mee. Daarna kwamen we aan bij de two bars. Helaas hebben we dit obstakel overgeslagen omdat dit niet veilig was. Uiteindelijk was het een goede beslissing, maar toch baalde ik. Tijd om te balen had ik echter niet want dat mocht ik er uit gaan paintballen. Na het paintballen moesten we een rondje lopen met zakken van 15 à 20 kg. ‘RaiseThe Anchor’ ging mij makkelijk af waarna het tijd werd om te tijgeren met een gewichtszak. Ik merkte dat het mij steeds meer kracht ging kosten. Dit was ook niet heel gek, we zaten namelijk al bijna op 14km. Maar finishen zouden we gaan doen. Of het in 6 uur ging lukken was de vraag, sneller dan de Strong Viking Water Edition in juni moest zeker lukken.

Na het tijgeren met gewichtszak was het tijd om de ‘Walls 2.0′ te gaan bedwingen. Dit zijn verschillende muren in verschillende posities. Door de ervaring van mij en mijn buddy’s verliep dit vrij soepel. Nog even met mijn rolstoel over een bruggetje en daarna was het tijd om te laten zien of ik mezelf kon meten met ‘The Iceman’ Wim Hoff.

Afwisselingen in parcours
Het was tijd om de skihal in te gaan, ja u leest dit goed, de skihal. Normaal ben ik dat gewend, maar dan heb ik net wat andere kleding aan. Wat ik wel wist was dat ik hier goed op mijn ademhaling moest gaan letten. Eenmaal in de skihal moest ik door een tunnel kruipen en was het weer tijd voor de ‘Langhus’ de schuine muur waar ik overheen moest via het touw. Snel de skihal uit, al was dat niet heel verstandig, mijn ademhaling moest ik namelijk weer even onder controle krijgen.Daarna snel doorrollen om onder een bruggetje door te tijgeren. Hierna kwam een ‘leuke’ verrassing. Het was tijd om veel te gaan lopen, bergop wel te verstaan. Dit maakte het, voor mij en mijn buddy’s, erg zwaar. Mijn benen waren al behoorlijk moe van de stukken die ik had moeten lopen en dan ga ik vaak hangen aan mijn buddy’s. Vandaar dat we afspraken om op de tweede heuvel een rustpauze in te lassen.

arctic-area-strong-viking-brother

Uiteindelijk beneden aangekomen stond daar de ‘Platinum Rig’. Dit is een combinatie obstakels waar je via monkey bars, ringen en touwen aan de overkant moet zien te komen. Helaas kon ik dit obstakel niet helemaal afmaken want ik verloor mijn grip bij de ringen. Het was nu nog 5km en inderdaad. De 6 uur ging ik niet halen, maar sneller finishen dan bij de Water Edition moest en zal lukken. De verzorgingspost sloegen we deze keer over en we liepen nogmaals omhoog tegen een aantal heuvels om vervolgens over te steken door het water. Na Thor’s Odyssey, waar je met zandzakken de berg op moet lopen, kwamen we uit bij de Gunnar’s Struggle. Dit obstakel was zwaarder dan bij de Water Edition, met name omdat hij deze keer aan het einde zat.

De Strong Wall moest ook nog overwonnen worden, en al had Michel de Jong zijn twijfels of we deze moesten gaan doen, wist ik zeker dat ik hem ging pakken. Na bijna 6 uur knallen was het team wel op elkaar ingespeeld, dus ook deze hindernis was geen probleem. Snel ‘nog even’ touwklimmen bij de RopeClimb XL om vervolgens vermoeid voor de tweede keer de ‘Stone Wall’ te beklimmen. Heel langzaam klom ik, met behulp van mijn buddy’s naar boven. Eenmaal boven snel door naar het éénnalaatste obstakel, wat ook nog eens een combinatieobstakel was, de Varjagen Saga.  Bij deze hindernis is het de bedoeling om achtereenvolgens tegen een schuine muur op te lopen, via de steiger als een aap naar het platform te komen om vervolgens onder een net door te klimmen, de monkeybars te halen, met losse ringen naar de overkant te komen om tot slot met stokjes, die je om en om in een peg board moet steken, het obstakel af te maken.

Voordat ik aan de Varjagen Saga begon hoorde we in de verte al dat er omgeroepen werd dat ik er al aan kwam. Dit zorgde voor extra motivatie, hierdoor moest ik wel even geremd worden in mijn enthousiasme, maar dat ik mijn tijd van de Strong Viking Water Edition ging verbeteren stond vast!

varjagen-saga

Heldenonthaal bij finish zorgt voor emotie
Nog een klein stukje rollen, tijgeren onder een bruggetje, en dan was daar toch echt het allerlaatste obstakel! De Walhalla Steps waren bedwongen en toen ik op de Walhalla Steps stond gebeurde er iets waar ik nooit van had kunnen dromen. Alle mensen stonden rond de Walhalla Steps te klappen en te juichen. Even dacht ik het kleine stoere jongetje te zijn wat zijn tranen in probeerde te houden. Dit bleef bij proberen want nog geen 10 seconden later liet ik mijn emoties de vrije loop. Dit moment zal ik nooit, maar dan ook nooit, meer vergeten. Dit gaf mij een onbeschrijflijk mooi gevoel van trots.

finish-strong-viking-brother

Tot slot wil ik nog een aantal mensen bedanken. Op de eerste plaats mijn buddy’s: Michel de Jong, Eddy-Paul Bakker, Ron Ranzijn, Marieke van Horssen, Johan van Ginkel en Robert Hofman. Op de tweede plaats de organisatie van Strong Viking voor de zware, maar geweldige run, Erwin van Haren van Strong Viking voor het sponsoren van de startbewijzen van mij en mijn buddy’s, mijn collega vikings die mij en mijn team onderweg hebben aangemoedigd en tot slot wil ik iedereen bedanken voor de geweldige reacties die ik heb gekregen na het volbrengen van de 19km Strong Viking Brother Edition.


Voor verschillende van ons is het alweer de derde keer dat we met Arie en de Vondelgym Coaches de beest uit mogen hangen. Deze keer was het weer de beurt aan team Vondelgym om ons van Team No Limits uit te dagen, dit keer in de prachtige nieuwe Vondelgym in Amsterdam oost.

Zoals altijd worden we ook op de nieuwe gym met open armen ontvangen, na het warme welkom gaan we ons omkleden en klaar maken voor de speciale, extra zware Kerst WOD die Jay Jeremy voor ons heeft samengesteld.

De WOD wordt uitgevoerd in teams van 4 man, in een mix van team No Limits  en de Vondelgym coaches.

De oefeningen worden uitgelegd en de teams zo eerlijk mogelijk verdeeld. En dan gaat het van start om zo snel mogelijk als team, alles te voltooien en op de juiste manier. Opdrukken doen we met de borst tot aan de grond, pull ups met de kin tot boven de stang en gestrekte armen! Het is heerlijk zwaar, om beurten geven de drie teams alles wat ze hebben. Roeien, fietsen, skieen, pull ups, schoulder press, push up alles en iedereen gaat maximaal. Dit onderdeel word gewonnen door het team van Arie en Floor!

En dan het toetje…. de sled, drie keer op en neer duwen, de mannen met 60 kg extra gewicht de vrouwen 40 kg, nog een laatste keer gaan de teams tot het gaatje, het lichtpuntje aan het einde van de tunnel. Deze wordt gewonnen, op de knieën over de streep door Team Wouter!

Het echte toetje de glühwein en de heerlijke oliebollen met oa cranberries staan al klaar, alleen…. moet het merendeel nog even bijkomen van de mokerslag die de sled heeft uitgedeeld.

Na een half uurtje komt iedereen weer tot leven en kunnen we echt genieten van al het lekkers en het heerlijke voldane gevoel van de speciale kerst WOD.

Vondelcoaches en Arie hartelijk dank! Till we meet again!!


Bron: social-arnhemnijmegen.unieksporten.nl 05-10-2016

“Elke hindernis is weer een nieuwe uitdaging. Soms sta ik er wel eens naar een te kijken en dan moet ik goed bedenken hoe ik dit ga aanpakken. Als het dan lukt is dat zó gaaf! Daar krijg ik echt super veel energie van.”

Tamara ‘Tambo’ Janssen (35) uit Druten doet survival runs. Dat zijn wedstrijden waarin je verschillende hindernissen en obstakels moet bedwingen in een zo snel mogelijk tijd. Dat is al zwaar genoeg zou je zeggen, maar voor Tamara is het nog wat lastiger: ze mist namelijk een hand.

“Ik ben zonder hand geboren, het is gewoon nooit verder gegroeid,” legt Tamara uit. “Als puber was ik wel eens onzeker over mij handicap. Maar dat hoort denk ik gewoon bij de leeftijd. Andere leeftijdsgenootjes waren misschien niet blij met hun grote oren of puistjes,” lacht ze. Dat ze werd afgewezen bij de politie en het leger was lastig voor Tamara, maar verder laat ze haar handicap niet in de weg staan van haar doelen. “Ik kan gewoon alles en dat wil ik ook laten zien, daarom zit ik voor het Revalidatiefonds bij Team No Limits. Samen met andere mensen met een handicap doen we mee aan survival runs. Zo laten we zien dat je ondanks je beperking je kan doen wat je leuk vindt.”

“Ik kan gewoon alles en dat wil ik ook laten zien”

“Drie jaar geleden ben ik begonnen met het doen van survival runs, vooral om te zien wat ik wel en niet kan. Ik heb een hele leuke groep mensen met wie ik train. Ook mijn teammaatjes oefenen soms met 1 hand om zo samen uit te vogelen hoe ik bepaalde hindernissen kan voltooien,” legt Tamara uit. Vooral de hindernissen met touw en lianen zijn een uitdaging voor Tamara. “Ik heb nu geleerd hoe je een knoop in een touw maakt met mijn voeten, zo kom je toch weer verder. Ik zal nooit op voorhand zeggen dat ik een hindernis niet kan doen.”

Naast dat survival runs een flinke uitdaging zijn voor mensen met en zónder een handicap, geniet Tamara ook van de natuur. “Die runs vinden overal in Nederland plaats, op de meest mooie plekken.” De hindernissen gaan vaak ook door sloten en blubber. “Dat hoeft voor mij niet persé, maar het hoort er wel bij,” lacht Tamara.

“Ik zal nooit op voorhand zeggen dat ik een hindernis niet kan doen”

Het doel is om uiteindelijk mee te doen met de competitie van de korte baan (8 kilometer) en dan in het linkerrijtje te belanden. Ongeveer 50 dames doen hier aan mee. “Maar eerst moet ik een paar keer een run uitlopen met een bandje, dat valt namelijk nog niet mee,” zegt Tamara. Als het je niet lukt om een hindernis te voltooien moet je een speciaal bandje inleveren en krijg je straftijd. “Het is best zwaar. Ik ben nog druk aan het uitvogelen hoe ik sommige hindernissen het beste kan aanpakken, maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken!”

Tamara is veel met haar sport bezig en die toewijding wordt ook door haar trainer opgemerkt. “De bijnaam ‘Tambo’ is ook door hem bedacht. Mijn rechter bicep is blijkbaar nogal indrukwekkend, dus hij maakte de vergelijking met Rambo,” zegt Tamara trots. “Ik kan niet snappen dat sommige mensen sporten niet leuk vinden. Je moet je niet laten tegenhouden door je handicap. Je groeit elke keer wanneer je de grenzen verlegt. Elke keer voel je jezelf sterker worden en daar krijg je gigantisch veel voldoening uit.”


Aankomend weekend verschijnen 40 internationale teams aan de start van het WK obstakel racen voor teams. Het is het allereerste WK in deze opkomende sport, waarin je een tien kilometer lange hindernis baan vol obstakels aflegt. Ook het Nederlandse team no limits, een team bestaande uit atleten met beperking doet mee aan dit valide WK. Met deze hoge opkomst hebben zij direct veel concurrentie.
“Wij willen laten zien dat ook een beperking slechts een obstakel is dat je kan overkomen. “ vertelt John de Haan, teamlid van het WK team. Team No Limits rent nu drie jaar obstakel races als team en wil met deze deelname laten zien dat een beperking hebben zeker niet betekent dat je op de laatste plaats eindigt.

Built to perform
Het team bestaat niet uit de minste sporters. Jacco Middelveldt, een van de meest ervaren sporters uit het team is een atleet in hart en nieren. De Nederlands kampioen verspringen rende diverse marathons. Ook Tamara Janssen is geen nieuweling in de sport. Al jaren traint zij actief in de survivalsport. Als zevende vrouw in haar leeftijdsgroep kwalificeerde ze zich vorig jaar tussen alle valide renners voor het WK. John de Haan weet als amputatievoetballer wat sport is en rent al 3 jaar obstakel races en ook Floor Latijnhouwers is na jarenlang actief geweest te zijn in de paardensport nu een ervaren modderaar.

Samen naar een inclusief sportaanbod
Team No Limits is een team van sporters dat in verschillende sportdisciplines laat zien dat een handicap geen beperking hoeft te zijn om in het reguliere circuit mee te komen. De missie? Reguliere sport toegankelijk maken voor iedereen. De afgelopen jaren is gebleken dat de samenwerking met bedrijven en gemeentes daarin een belangrijke rol speelt.

Hiab is een van de bedrijven die Team No Limits ondersteunt naar het WK obstacle racen. “voor ons is dit team het toonbeeld van performance en doorzettingsvermogen, dat steunen wij graag”, aldus Gaston van Kleef, directeur van Hiab Benelux. Op de hoogte blijven van dit team tijdens het WK? Volg hen op facebook en instagram


Het miezerde toen wij als team Pippingford Park in reden. Het bergachtige landschap zorgde voor gespannen kuiten bij Tamara, John, Floor en Jacco. Ze maakten zich op voor het eerste wereldkampioenschap Team Obstakel races. Tijdens een 10 km wedstrijd met hindernissen waar je alleen als team overheen komt werd een nieuw format voor obstakel racen gelanceerd.

20 teams verschenen aan de start van dit WK dat gekenmerkt werd door een uitdagend heuvelachtig terrein. Team No limits mocht als tweede starten en beet zich meteen vast in een steile heuvel.
Het B team van spartainfit vond dat Team No limits niet moest klagen, want het was maar een puistje en probeerde ze in te halen. Dit lukte ze pas nadat ze 80% van de race hadden afgelegd.

Kansloos dus ;). De race kenmerkte zich door echte obstakels die alleen als team te voltooien waren. Teamwork was onmisbaar en dat bleek dan ook de kracht van de vier renners.

Omdat Peter (SpartainFit) zijn vrouw ook meeleest willen we graag vermelden dat Team No Limits wel zijn handleiding vond op de achterkant van een doosje kipnuggets.

Hoewel het bergachtig landschap al enkels deed sneuvelen, bleef zelfs Jacco met prothese stug doorbikkelen. Het mooiste moment kwam toen zij de steilste berg bedwongen hadden en getrakteerd werden op een wijds uitzicht met in de verte een onvoorstelbaar mooi kasteel.

Tambo maakte vlak voor de finish nog een een smakkerd waarbij zij vol op haar nek belandde. Maar ook dat deed het team niet stoppen. Met een trotse glimlach passeerden zij de finishlijn. Het evenement, dat voor de eerste keer georganiseerd werd, kent natuurlijk ook veel verbeterpunten. Maar het concept met een team te starten en te finishen en als team functionerend alle obstakels te trotseren, was eindeloos gaaf. “Het was een waanzinnige trailrun afgewisseld met obstakels die echt het team aanspraken” glimlachte Floor niet veel later. En die glimlach werd uitbetaald. Het team werd 6e overall en 1e in de categorie ‘Mixed teams’. Dat heet dus wereldkampioen.

Wij buigen diep voor iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt. #Hiab #breinwave #allsur5 #dutchmudmenpd2_3087


Met dit blog hoop ik mensen met een handicap te motiveren om een nieuwe of een grotere uitdaging aan te gaan. Ook wil ik andere sporters motiveren om ook eens als buddy klaar te staan tijdens een OCR of andere activiteit. Zelf doe ik door een uitdaging van collega’s als sinds maart 2013 aan OCR. Dit vind ik zo leuk dat ik met een aantal loopmaatjes sinds begin 2015 Team Up40 heb opgericht. Allemaal 40 ++ met passie voor de sport en het buddy hart op de juiste plaats.

Via mijn neef Rick ben ik in contact gekomen met No Limits. We hadden afgesproken om samen de Strong Viking Water Editie van 2014 te doen. Helaas viel het meelopen letterlijk in het water. Door een blessure aan mijn knie kwam ik te laat binnen en kon daardoor niet mee met de start. Dat vond ik enorm balen maar na een paar uur wachten kwam Rick supertrots over de finish. We spraken af dat er snel een nieuwe afspraak zou volgen. Dat werd de Mud Masters in Biddinghuizen in het najaar van 2014. Na zelf al een lekker rondje gedaan te hebben even een finishers bier en door met Team No Limits. Het toen net opgerichte team vanuit het Revalidatiefonds. Naast Rick waren hier Rudy, Jacco, Tamara, Michael, en John ook aanwezig. 6km was de gekozen afstand en hier ligt de basis voor mijn buddy zijn aan de mannen en vrouwen van Team No Limits. Zelden heb ik zo gelachen als tijdens die run. Met krukken en protheses alle obstakels overwonnen door het team.

Sinds die run is er enorm veel gebeurt, een trappenloop met Michael, Nynke, John en Rick in het Klokgebouw van Eindhoven. Breakout run by Night samen met John. Met Pim 18km Mudmasters. Nog eens met Pim voor 19km SV water. Met Michael mee naar Schotland om de Ben Nevis te beklimmen.  Met Sebastiaan de Dodentocht gestart, helaas niet kunnen finishen, gelukkig was opperbuddy Tim Pottiez vlakbij om de honneurs waar te nemen en samen met Sebastiaan te finishen. Met Pim ook nog de laatste SV Brother volbracht. Daarnaast nog allerlei kleinere activiteiten zoals een pre-run over het EK parcours, of TV opnames voor “Je zal het maar hebben”.  Ik zal nu vast nog wat vergeten zijn te benoemen.

Soms ben ik zelfs een beetje jaloers als ik naar het doorzettingsvermogen van de leden van No Limits kijk. Elke keer als er een obstakel wordt overwonnen voel je de energie boost met een rush door je lijf knallen. Zelf ben ik niet echt de fitste die er rond loopt maar dat belet mij niet om buddy te zijn.  Als buddy, sta je klaar om te helpen, voor, tijdens en na de run. Helpen in de breedste zin van het woord daar waar dat wordt gevraagd.  Soms moeten er extra spullen mee voor onderweg, denk aan spanbanden voor een rolstoel of klein gereedschap voor snel herstel van de hulpmiddelen. Daarnaast ben je vaak veel langer onderweg als normaal. Bij veel modder sta je bv even met de rolstoel in het koude water die stoel weer een beetje schoon te maken.  Kortom je zorgt ervoor dat de atleet waar je buddy van bent zoveel als mogelijk zelfstandig het parcours aflegt natuurlijk op een veilige manier.

Telkens weer als ik word gevraagd om buddy te zijn voel ik me vereerd. Met Team Up40 mee, zelf lopen of als buddy voor 1 van mijn maatjes van No Limits? Door het te combineren blijft het iedere keer weer een geweldige belevenis. Wil jij na het lezen van verhaal ook eens buddy zijn? Geef je dan op via de facebook pagina van No Limits. Hier wordt met enige regelmaat gevraagd naar ondersteuning voor een run.