Mijn armen raken het water en ik ga. De koude stroming langs mijn lichaam vergt het uiterste van mijn hoofd. “Coördinatie houden, coördinatie houden” verbijt ik me. Nog even en dan kan ik fietsen, de vrijheid tegemoet. Triathlon is de allermooiste sport op aarde, besef ik me bij elke meter die ik afleg. Dit is waarvoor ik gemaakt ben. De wissel naar het lopen. Fiets aan de kant en doorgaan. Stap voor stap op weg naar de finish. Dit is sport zoals ik sport wil ervaren.

Mijn naam is Marloes Vos. Een paar jaar geleden zat ik door een spieraandoening nog in een rolstoel. Ik besloot dat het anders moest. Ik ontdekte triathlons en moest en zou de uitdaging aan. Dit is mijn kans om mijn leven terug te krijgen.

Triathlon gaf me die kans. Ik verbeterde mijn spierspanning en langzaam zette ik steeds vaker de rolstoel aan de kant. Deze sport gaf me de vrijheid van lopen, de uitdaging om door te blijven gaan. Ik móét sporten anders verval ik weer. Als ik niet sport verlies ik door mijn spieraandoening de coördinatie over mijn lichaam en raak ik naast deze sport ook veel vrijheid kwijt.
Ik train heel erg hard, zo’n 14 uur per week. Ik heb dit weekend maar 1 aanpassing nodig en dat is een wetsuit. Het geeft me nét dat drijfvermogen waardoor mijn been de coördinatie niet verliest. Ja, als ik me ooit vastbijt in langere afstanden heb ik ook een buddy nodig die mij helpt met aansturing. Iemand die bij voorkeur net zo gek is als ik en “links” en “rechts” kan roepen.

Vandaag brak deze sport me tot in mijn vezels. Aankomend weekend doe ik de ¼ triathlon van Gendt. Het wordt heet. De organisatie kondigt bij een temperatuur boven de 22 graden voor de veiligheid een non-wetsuit maatregel aan. Begrijpelijk, voor de veiligheid! Maar ik kán niet zonder wetsuit. Dus mailde ik de organisatie, die verwees naar de Nederlandse Triathlon Bond en de bond, die verwees naar de organisatie. Mensen in rolstoel mogen door hun beperking wél een neopreen broek aan, maar mijn aandoening is niet te classificeren, dus moet ik zwemmen zonder wetsuit of ander hulpmiddel.

Vandaag smaakte tijdens mijn zwemtraining het water zout van mijn tranen. Met man en macht probeerde ik zonder wetsuit vooruit te komen. Het lukte niet. Het lukte gewoon niet. Even voelde ik me beperkter dan ooit binnen een sport waar mijn hart ligt, die me vrijheid brengt. Ik brak. Zo kan ik niet starten.

Ga ik de triathlon winnen? Nee joh. Ik vecht een achterhoedegevecht in de recreatieve klasse. Geen podiumkansen, maar dat ik mee kan doen aan deze prachtige sport, gewoon mee kan doen. Dat is de allergrootste winst op aarde.

Finish triathlon van Gendt 2018. Fotografie: Willie Derksen

 

Marloes Vos is ambassadeur van Dutch Adaptives. Dutch Adaptives is een sportteam bestaande uit mensen met beperking en/of chronische ziekte met de missie reguliere sport toegankelijk te maken voor iedereen. Wij geloven dat kleine aanpassingen grote gevolgen kunnen hebben voor de toegankelijkheid van sport.

Marloes is niet de enige triatleet die tegen dit obstakel aanloopt. Er is een grotere groep atleten die wél aanpassingen nodig hebben maar geen paralympische classificatie kunnen krijgen. Het is een groep die stelselmatig tussen wal en schip valt en bij elke wedstrijd individueel weer moet knokken voor een plek. Daar moet verandering in komen! Wij nodigen de Nederlandse Triathlon bond uit voor een gesprek. Laten we samen kijken hoe we deze prachtige sport structureel toegankelijker kunnen maken, voor iedereen. Uit liefde voor de sport.

fotografie: Hendrik ReiniersePixel Dezign

Ben jij een sporter met beperking en/of chronische ziekte en loop jij ook tegen dit soort zaken aan? Mail dan naar info@dutchadaptives.nl. Je staat zeker niet alleen.

UPDATE: Er is inmiddels contact geweest met de Nederlandse Triathlon Bond.  Daarover meer hier >>


Yes! Zondagochtend 19 mei reisde Marloes volledig gereed af naar Venray waar zij deel zou nemen aan de X-traithlon. De spanning zat er goed in want haar harde trainen van de laatste maanden hoopte ze hier te verzegelen met een goed resultaat.

Iedereen kan meedoen
De X-triathlon is een wedstrijd die jaarlijks georganiseerd wordt door Mee en Iedereen Kan Sporten. De triathlon kende dit jaar een deelnemersveld van 50 sporters.  “Net als vorig jaar was het ook nu weer een fantastische dag. Met dit jaar ook veel jonge deelnemers. Iedereen deed mee. Met welke beperking dan ook. Dat is ook wat dit evenement uniek maakt. De X-triathlon is zo aangepast dat iedereen mee kan doen. Ondanks hun beperking die eindstreep halen. Mensen dát geweldige gevoel geven, daar doen we het voor!”

Mindset!
Marloes had de juiste mindset te pakken om voor de prijzen mee te doen. Eigenlijk lag ze bij alle onderdelen in de kopgroep en kon ze op een prima tempo haar eigen wedstrijd racen. Het was haar eerste échte wedstrijd als teamlid van Dutch Adaptives dus er stond wat op het spel!

“Eigenlijk ging alles goed” vertelde ze trots achteraf. “Ik had een lekker tempo in het water, kon goed op de fiets alleen tijdens de wissel naar het rennen ben ik ingehaald. Ik wilde mijn wissels goed doen omdat dit voor mijn training belangrijk is. Dat bezorgde me een uiteindelijk 2e plek. Ik ben onwijs tevreden!”

En dat zijn wij ook Marloes! met jouw prestatie laat je zien dat sporten met een chronische ziekte mogelijk is en maak je een verschil. Wij zijn trots op je topper!


– Marloes Vos

Zaterdag 20 april was het dan zover, zou het lukken om de 28 km te volbrengen. Teamgenoot Sebastiaan van Nieuwenhuizen en Buddies van Team40Up hadden mij in de maanden ervoor toegezegd dat ik met hen mee mocht gaan, maar alleen als ik voor de volle afstand zou gaan.

Is het verstandig? kan ik dit wel? 28 km is wel ver, dat soort gedachten spookten door mijn hoofd. Na een oproep voor buddies waren er lieve leden van Team40Up bereid om Sebastiaan en mij over het parcours te begeleiden.

Dutch Adaptives werd in het zonnetje gezet, samen ook met Jacco en John werden we in het zonnetje gezet en dan om 9.40 na een groet van en aan de sensai konden we van start, in de 1km kwamen we de eerste uitdaging al tegen, flink aantal mud trenches, voor mij een energievreter door mijn coördinatie en aansturing problematiek. Maar we did it! Vele kilometers volgden, met mooie diverse obstacles en vooral lieve vrijwilligers en er werd goed voor ons gezorgd bij de verzorgingsposten, insmeerservice, genoeg te drinken en te eten en vooral de bemoedigende woorden.

Na 14 km was ik best nog wel oke en heb ik besloten dat ik voor de volle 28 km wil gaan en niet bij 21 km ga finishen. We mochten zelfs nog stukje kanovaren, en paar mooie technische obstacles van Urban Sky mogen overwinnen samen met mijn buddies als ondersteuning en sturend vermogen. Na 21 km kwamen we weer op het start-finish terrein, de 28 km lopers hadden namelijk de eer om 2 keer het finish obstacle te overwinnen. Onder flink toegejuich en respect van het publiek en vrijwilligers zijn we nogmaals een lus van 7 km ingegaan. En dit werd voor mij het punt waarop het echt zwaar werd, na de tweede keer mud trenches was ik mijn aansturing kwijt, de laatste 7 km heb ik mijn buddies geregeld links, rechts, links, rechts! Horen roepen om zorg te dragen dat ik blijf lopen, hardlopen veranderde in stevig wandelen, maar dat mocht de pret niet drukken. Op de een na laatste hindernissen knapte ik, tranen biggelde over mijn wangen, want ja Sebastiaan ik gaan beide deze 28 km halen, samen met 6 fantastische buddies werden we onthaald door een erehaag van vrijwilligers, supporters en vooral een toporganisatie. Diverse omhelzingen volgden en mooie gesprekken volgden. Ik zeg We Are Ultimate Warriors! Het maakt niet hoe je het doet, als je het maar doet. Dit is meedoen met een andere insteek Wat je zelf kunt, doe je zelf. We hebben hier laten zien wat we kunnen .We gaan geen uitdagingen uit de weg. Don’t hide your obstacles, but face them.

Dankjewel Ultimate Warrior Obstacle Run Roermond, vrijwilligers en vooral Team 40Up voor het fantastische teamwork. Op naar de volgende jaar en nog vele andere uitdagingen.