Steeds meer mensen doen aan CrossFit in Nederland. Logisch, want deze vorm van Fitness is makkelijk toegankelijk voor iedereen. Maar hoe schaal je eigenlijk als je één been hebt? Hoe spring je op een box als je blind bent? Is de hoge intensiteit geschikt voor mensen met een chronische ziekte?
Het zijn terechte vragen voor mensen die willen Crossfitten met beperking of chronische ziekte. Maar ook vragen waar een antwoord op is! Daarom organiseert Dutch Adaptives op 11 februari bij Tough Ground in Almere een CrossFit clinic voor beginnende en gevorderde Adaptive Athletes om alles te leren over deze waanzinnige sport. Daar kan jij bij zijn!
Sport toegankelijk voor iedereen!
Dutch Adaptives is een sportteam bestaande uit sporters met beperking of chronische ziekte. Het team, actief in Obstacle Course Racen, zeilen en CrossFit, gelooft dat sport toegankelijk kan zijn voor iedereen. Toch blijkt sport nog lang niet altijd toegankelijk voor mensen met een beperking of Chronische ziekte. De drempel naar sporten is te hoog en het reguliere sportaanbod voldoet niet altijd aan de behoeftes. Dat wil Dutch Adaptives veranderen omdat juist sport een vitale rol kan spelen in de zelfstandigheid van iemand met een beperking of chronische ziekte.
Met veel passie bewijzen de adapitve Athletes van het team in verschillende disciplines dat grenzeloos sporten toch mogelijk is. Een marathon op blades? 14 km hardlopen op krukken? Het valide WK obstacle racing in Amerika? Een berg beklimmen op een been? Crossfitten in rolstoel? Voor Nederland uitkomen op de militaire spelen met MS of een dwarslaesie? Dutch Adaptives maakt deze ambities waar.
Het team heeft als missie sport toegankelijk te maken en biedt daarom deze clinic graag aan.
Tough Ground
Tough ground is een volledig toegankelijke sportlocatie in Almere gestart door Dutch Adaptive Athlete Michael Robbert Brans en zijn compagnon Dennie van Dijkhuizen. Zij bieden graag hun locatie en expertise aan, zodat jij zorgeloos kan sporten.
Wil jij, vrijblijvend, meer weten over sporten met beperking of chronische ziekte? Meld je dan nu aan!
Details
Wanneer: 11 februari 2018, inloop vanaf 12:00 uur.
Wat: Diverse Clinics over CrossFit voor mensen met een beperking en/of Chronische ziekte.
Waar: Tough Ground Almere
Kosten: Bijdrage van 5 euro ter vergoeding van de gemaakte kosten.

Vorig jaar kwamen we op een dwaas idee, een idee waar zelfs wij onze vraagtekens bij hadden. 21 kilometer Strongmanrun in een rolstoel, Strongmanrun die bekend staat om het mulle zand, mooie routes door het bos en over de heides. Op zich al een uitdaging en al helemaal in een rolstoel.
Maar hoe moesten wij daar dit jaar weer overheen komen, Sebas kon dit jaar niet met zijn rolstoel omdat de Invictus games er aankomen. Dus kwamen we op een ander idee.
We eens 12 kilometer door het bos gelopen, over de heides en in het mulle zand gerend? Met je ogen dicht? zonder ook maar even te spieken? juist ja. Dit jaar is Marlijn met ons mee gegaan dit avontuur in, Marlijn is blind en wilde dol graag eens een obstacle run lopen en wilde grenzen gaan verleggen bij de Strong-12.
Al maanden is Marlijn zich met haar buddy Martijn aan het voorbereiden, welke commando’s gebruiken we wanneer, waar moet Martijn als gids op letten en welk tempo gaan we lopen. En bij Crossfit Nijmegen hard aan het werk met diverse buddy workout om nog beter o elkaar ingespeeld te raken.
Op 3 september waren we al vroeg aanwezig, het is altijd fijn om je even rustig voor te bereiden en ontspannen te starten. Het was mooi weer en het was druk op het festival terrein, j het is geen eens meer een start finish terrein, maar echt een festival terrein. Om 14:35 gingen wij van start, het begin was heel erg aftasten hoe en wat, welk tempo gaan we aannemen en hoe gaat het lopen allemaal. Jacco op zijn blade, Iris met haar krukken, Marlijn die begeleid word door Martijn, Ferdinand en Peter als mentale ondersteuning en Johan gingen als laatste het startvak uit. en gingen al snel het bos in en het liep eigenlijk al meteen goed. Als je niet wist dat Marlijn niets zag dan had je het ook bijna niet geweten. Alles liep gestroomlijnd. Obstakels gingen lekker. Tot dat we bij de cliffhanger aan kwamen. Hier moest veel geklommen worden en moesten wij veel instructies gaan geven over hoe en wat en waar ze haar voeten neer moest zetten. Tevens moesten we opletten dat mensen er niet tussen door probeerde te komen. Het was vrij druk bij het obstakel, maar het is allemaal goed gekomen en o kwamen we meteen bij de volgende uitdaging, de Pipedown, een soort halfpipe. Marlijn kwam hier nog vrij makkelijk op, maar iris met haar krukken en Jacco met de blade hadden hier meer moeite mee. Met een aanloopje kom je er vrij makkelijk op, maar daar gaat het mis bij iris, die kan met haar rukken geen aanloopje nemen en al helemaal niet door blijven lopen de halfpipe op. Maar ook zij is boven gekomen met wat teamwork en jacco zijn blade bleef weg glijden op de halfpipe. Maar met veel teamwork en wat hulp van andere lopers zijn we allemaal boven gekomen.
Verder liep het lekker door en ging het makkelijker dan wij dachten. Tot we bij de vietcong tunnels aan kwamen. Marlijn moest even goed begeleid worden door de modder en de tunnels in. In de tunnels zaten bochten en was het zo donker dat ook de rest van het team even in de wereld van Marlijn terecht kwam. Je zag echt helemaal niets meer in de tunnels.
Na de tunnels kwamen we bij de Wilgenweard Basejump een toren van ongeveer 3 meter waar je het water in springt. Marlijn twijfelde of ze het wel moest doen, maar met een beetje groepsdruk zette ze haar zonnebril af en stapte ze met Martijn naar het randje en sprong naar beneden. Best heftig denk ik, je ziet niet wat je heen springt, je weet niet hoever je valt, je weet alleen dat je valt en dat je naar beneden gaat tot je in het water terecht komt.
We gingen het water uit en gingen omweg naar de finish, bij de roadblock 2.0 een mega constructie vn hooibalen, zeecontainer kwamen we Hendrik tegen, onze top fotograaf. Na even geposeerd te hebben gingen we het laatste obstakel over en zagen we de finish.
We zijn met z’n alle gestart en met z’n alle gefinisht.
Het was een fantastische dag met een mega avontuur. Het is uit eindelijk misschien wel beter gelopen dan verwacht. Maar goed wat moet je verwachten als je met deze groep het bos in gaat!

Samen met één van mijn vaste buddys en obstacle vriend Sven Weemeas ging ik vroeg op weg naar Frankfurt voor mijn grootste uitdaging tot nu toe. Enkele weken geleden zijn wij van team Dutch Adaptives uitgenodigd om mee te doen in het startvak “Journeymen” tijdens de Europese kampioenschappen obstacle running in Frankfurt. Ik wist dat het geen makkelijke challenge ging worden maar dat het zo zwaar zou zijn had ik nooit verwacht.
Ik heb veel mooie runs gedaan en veel unieke challenges mogen beleven maar dit parcour was voor mij de meest bizarre tot nu toe. Samen met mijn Teammaatjes Jacco Middelveldt (blade) en Sebastiaan van Nieuwenhuizen (rolstoel) en buddy’s, Erwin, Joyce, Ron en Sven stonden we zondagochtend om 10.00 klaar om te knallen. Onwetend over dat wat ons te wachten stond kregen we een epische motivatie speech van Coach Pain.
Door alle emoties weet ik niet goed meer welke obstakels er allemaal voorbij zijn gekomen maar ik neem jullie langs de obstakels die ik zeker nog wel weet! De eerste kilometers gingen prima en ik had een lekker ritme en onderweg riep ik nog tegen Sebastiaan dat we lekker gelijk opgingen als team ondanks dat we hadden afgesproken niet op elkaar te wachten en onze eigen race gingen lopen. Ik had goed gegeten dus de eerste kilometers was ik voorbereid maar ik had de woorden gelijk opkomen nog niet uitgesproken of de groep brak in 2e. Het was nu echt game-on en niemand dan alleen mijn buddy kon mij nog helpen deze run te voltooien.
Dit was de meest indrukwekkend en intensiefste run die ik tot nu toe heb gedaan. Ik heb alles gezien van modder tot moeras en van bizarre heuvels tot lange eindeloze paden. Ik heb gehuild tot het laatste stuk en gelachen van plezier. Dat ik heb mogen deelnemen is een ervaring die niemand mij meer kan en zal afnemen.
Ik heb de Monkey-bar UP-hill, Jungle play ground, multi combo, OCR EC twigs, Beer Barrel Swing, Grip sticks, De platinum Ring, Monkey fly en Verjagen Sage niet gehaald omdat alle kracht uit mijn handen was weg genomen. Ik heb alle penalty gedaan en de penalty van de Multi Combo mogen halveren omdat ik bij de 2e slinger al ruim 15 min bezig was met klimmen en zolang hoefde het ook niet te duren.
Bij Load Carry brak bijna mijn kruk en leek het mij geen goed plan om met gewicht door te lopen. Ik heb Sven mijn load afgegeven en heb de laatste halve ronde zonder gewicht afgerond. De enorme verschillen in ondergrond en de hoge hobbels zorgde voor een te grote last in mijn nek en ik wilde niet nu al een blessure. Ik had hier mijn bandje eigenlijk al moeten inleveren maar er was geen Marshall te zien?. Had ik dat wel geweten dan had ik alles op alles gezet om Load Carry uit te voeren maar met mogelijke gevolgen. Mocht je willen weten om welke obstakels het gaat dan is hier een uitleg.
Ik kijk met trots terug op het halen van obstakels als de Weaver, Konan Wheels en de Monkey beams. Maar ook de Log Carry waarbij je een rondje van 50 meter moest afleggen met een sliert van boomstammen was kicken. Ik heb het bos bij elkaar gevloekt omdat ik niet de juiste techniek kon vinden. Na 10 min van gevloek en getier lukte het dan toch maar wel dankzij de motiverende woorden van Opper Viking en buddy Sven. Mocht je willen weten om welke obstakels het gaat dan is hier een uitleg.
De laatste kilometers waren aangebroken en met pijn en moeite heb ik me over de strong wall getrokken om vervolgens door te lopen naar de Verjagen Sage. Ik was al 7 uur onderweg en de laatste kilometers heb gehuild en wilde ik echt stoppen. Ik kreeg het niet voor elkaar om de Saga te volbrengen en na 3 pogingen heb ik mijn bandje toch moeten afstaan. Ik was boos! ik was teleurgesteld in mijzelf en alles erom heen. Waarom hier! 400m voor het einde en na ruim 7 uur lopen neemt niemand mij dit af. Ik heb gehuild, gevloekt en me krukken bijna in 2e geslagen. Ik heb de marshalls huilend achtergelaten maar zij deden hun werk want regels zijn regels en geen uitzonderingen voor Miky.
Huilend en boos ben ik naar het finale obstakel gelopen terwijl ik onderweg uit woede mijn verhaal deed aan omstanders die mij kwamen aanmoedigen. Aangekomen bij het eind obstakel werdt ik opgevangen door hoofd marshall John Budu en met mijn rug tegen de muur heb ik gehuild als een klein kind. Boos om alles! mijn bandje weg, kapot, geen medaille en geen herinnering! althans dat dacht ik omdat mijn bandje was afgenomen. Met mijn hart in mijn keel begon ik de laatste 25 meter, klom over de muur waar duizenden touwtjes hingen die je als een trosje bij elkaar moest pakken om naar de overkant te gaan. Langs de kant stond Jacco met de tranen van zijn overwinning nog in de ogen mij aan te moedigen. Huilend vroeg ik nog waar mijn Sebastiaan was? heeft hij het ook gehaald of is hij gestopt!?
Ik moest door en met nog 15 meter te gaan begon ik aan mijn poging. Ik heb het eerste deel moeten overslaan omdat alle kracht in de handen weg was. Ik klom over het net en over de hogen balken tot aan de touwen waaraan ik moest gaan hangen als een aap. Het klinkt allemaal enorm kut en dat was het ook! ik heb gehuild als een kleine jongen en zonder de motivatie van de Coach Pain, de marshalls, Jacco en Sven was het mij niet gelukt. Het publiek begon te schreeuwen en ik deed wat ik moest doen. Nog 6 keer hangen en ik was klaar! Ik kon de finish al zien dus ook dit laatste stuk moest lukken. Gehaald!! en toen….
Huilen, huilen en nog eens huilen. En ik niet alleen. Ook mijn team maatje Jacco en enkele omstanders huilde mee. Ruim 8 uur onderweg geweest op het zwaarste parcour wat ik ooit heb gedaan. Ik heb zelfs elite runners zien huilen en onderweg mensen zien falen die gewoon niet meer verder konden. Nadat ik mijn medaille kreeg hoorde ik in de verte mijn grote held Sebastiaan in zijn rolstoel aankomen. Als we dan spreken over een held dan is hij dat! 8 uur buffelen met 3 buddys op dit parcour is insane! Samen met Jacco en honderden mensen publiek kreeg Sebastiaan een helden onthaal en wat daarna gebeurde noem ik TEAM SPIRIT. Trots, euforie, pijn en vermoeidheid alles kwam eruit. Wat wij hebben gedaan is legendarisch.. 3 mannen met een beperking die het OCR Europese kampioenschap parcours als eerste adaptives voltooide. Jacco met sport prothese, Sebastiaan in zijn rolstoel en ik op krukken en 1 been. Check de final beelden
There will be obstacles but with hard work there are no limits.
Ik wil de organisatie van het EK bedanken voor deze onvergetelijke ervaring. Ik wil Sven bedanken voor je steun en het terugrijden naar Nederland. Ik wil mijn maatjes bedanken voor deze team ervaring en Erwin, Ron en Joyce voor jullie steun. Ik ga bijkomen en genieten van deze ervaring. Michaelrobbert.
Bekijk hier nog eens de serie van “My OCR life” over mijn leven naast OCR gemaakt door OCRtube. Of volg mij op instagram en Facebook.