– Marloes Vos

Zaterdag 20 april was het dan zover, zou het lukken om de 28 km te volbrengen. Teamgenoot Sebastiaan van Nieuwenhuizen en Buddies van Team40Up hadden mij in de maanden ervoor toegezegd dat ik met hen mee mocht gaan, maar alleen als ik voor de volle afstand zou gaan.

Is het verstandig? kan ik dit wel? 28 km is wel ver, dat soort gedachten spookten door mijn hoofd. Na een oproep voor buddies waren er lieve leden van Team40Up bereid om Sebastiaan en mij over het parcours te begeleiden.

Dutch Adaptives werd in het zonnetje gezet, samen ook met Jacco en John werden we in het zonnetje gezet en dan om 9.40 na een groet van en aan de sensai konden we van start, in de 1km kwamen we de eerste uitdaging al tegen, flink aantal mud trenches, voor mij een energievreter door mijn coördinatie en aansturing problematiek. Maar we did it! Vele kilometers volgden, met mooie diverse obstacles en vooral lieve vrijwilligers en er werd goed voor ons gezorgd bij de verzorgingsposten, insmeerservice, genoeg te drinken en te eten en vooral de bemoedigende woorden.

Na 14 km was ik best nog wel oke en heb ik besloten dat ik voor de volle 28 km wil gaan en niet bij 21 km ga finishen. We mochten zelfs nog stukje kanovaren, en paar mooie technische obstacles van Urban Sky mogen overwinnen samen met mijn buddies als ondersteuning en sturend vermogen. Na 21 km kwamen we weer op het start-finish terrein, de 28 km lopers hadden namelijk de eer om 2 keer het finish obstacle te overwinnen. Onder flink toegejuich en respect van het publiek en vrijwilligers zijn we nogmaals een lus van 7 km ingegaan. En dit werd voor mij het punt waarop het echt zwaar werd, na de tweede keer mud trenches was ik mijn aansturing kwijt, de laatste 7 km heb ik mijn buddies geregeld links, rechts, links, rechts! Horen roepen om zorg te dragen dat ik blijf lopen, hardlopen veranderde in stevig wandelen, maar dat mocht de pret niet drukken. Op de een na laatste hindernissen knapte ik, tranen biggelde over mijn wangen, want ja Sebastiaan ik gaan beide deze 28 km halen, samen met 6 fantastische buddies werden we onthaald door een erehaag van vrijwilligers, supporters en vooral een toporganisatie. Diverse omhelzingen volgden en mooie gesprekken volgden. Ik zeg We Are Ultimate Warriors! Het maakt niet hoe je het doet, als je het maar doet. Dit is meedoen met een andere insteek Wat je zelf kunt, doe je zelf. We hebben hier laten zien wat we kunnen .We gaan geen uitdagingen uit de weg. Don’t hide your obstacles, but face them.

Dankjewel Ultimate Warrior Obstacle Run Roermond, vrijwilligers en vooral Team 40Up voor het fantastische teamwork. Op naar de volgende jaar en nog vele andere uitdagingen.


“Wow, als je niks ziet kost alles veel meer energie. Dat had ik nooit bedacht” zo reageerde een van de trainers van Unscared CrossFit. Het was de allereerste sportlocatie waar de trainers van Dutch Adaptives een clinic kregen waarin ze alle ins en outs van het coachen van iemand met beperking en/of chronische ziekte leerden.

Hoe schaal je voor iemand in een rolstoel? Welke behoeftes heeft een Adaptive Atleet? Waar moet je eigenlijk rekening mee houden? Dat de clinic geslaagd was bleek uit de reacties.

Sport overstijgende clinic
De clinic kent een brede visie. De focus ligt niet op één specifieke sport, maar vooral op wat trainers kunnen leren om mensen met een beperking en/of chronische ziekte goed te coachen. Niet enkel geschikt voor CrossFit Boxen dus!

Mix tussen sport inhoudelijke kennis en ervaring
Dutch Adaptives ontwikkelde deze Clinic met Jos Hermans, eigenaar van FSF CrossFit in Driebergen. Naast jarenlange ervaring als Trainer en een van de gezichten achter initiatieven als de Lowlands Throwdown en build a better box, weet Jos wat het is om mensen met een beperking te trainen en begeleiden.

Jos is de master mind achter de sportinhoudelijke kennis binnen deze clinic. Dutch Adaptives voegt daar een flinke dosis ervaringsdeskundigheid aan toe. Met deze clinic willen we trainers prikkelen hun locatie en trainingsmethodiek te verrijken zodat ook mensen met beperking en/of chronische ziekte een goede basis vinden om te blijven sporten.

Aan het eind van de Clinic werd de locatie van Unscared samen met die van Jos Hermans toegevoegd aan de lijst ‘adaptive Proof’ locaties in Nederland.

Meer informatie?
Wil je meer weten over deze clinic op jouw locatie? Ben je benieuwd naar de mogelijkheden? Neem dan contact met ons op!

Benieuwd naar alle ‘Adaptive Proof’ Locaties? Check ze op de kaart!


Wauw! Wij waren even onder de indruk toen de organisatie van de Lowlands Throwdown ons benaderde om samen met hen de 19.4 van de CrossFit opens aan te kondigen. We deden misschien een kort dansje op tafel. Hoe gaaf is het dat wij mogen laten zien aan de hele wereld dat sporten met een beperking en/of chronische ziekte gewoon kan en wij ook die CrossFit open gewoon kunnen rocken.

donderdag 14 maart 2019 was het zo ver. Onze ambassadeurs a.k.a rocksterren Sebastiaan en MichaelRobbert togen naar Amsterdam om in het holst van de nacht live met de atleten van de Lowlands Throwdown Workout of the Day 19.4 bekend te maken.

“Not Normal”
“Man dit is niet normaal deze workout. Vooral de balans houden op eén been vraagt veel van me. Ik moet bij elke move een klein hupje doen om mijn balans te houden. Dus mijn benen zijn mega verzuurd.” Aldus MichaelRobbert. Hij moedigt iedereen aan 19.4 te rocken.

Check hier de video van de workout! >>

We challenge you!
Yes! Als wij 19.4 kunnen rocken, dan kan jij het ook! Dus hebben we een uitdaging!
Trek je fitste pakkie aan, zet de camera aan en film jouw beste 19.4. Tag ons en deel je workout met #adaptivecounts en deel daarmee onze missie om sport toegankelijk te maken voor iedereen!

Wij zijn nu al trots op jullie, onwijze toppers dat jullie zijn!

WOD 19.4

For Time (12 minute time cap, this includes 3 min rest!)

3 rounds:

10 snatches 95/65 lbs
12 bar facing burpees

Rest 3 minutes then…

3 rounds :

10 bar muscle ups
12 bar facing burpees



Slechts 40% van alle mensen met een motorische beperking in Nederland voldoet aan de beweegnorm. Dat is ruim 20% minder dan volkomen gezonde Nederlanders. Dit terwijl uit onderzoek blijkt dat juist voor mensen met een beperking en/of chronische ziekte bewegen een zeer belangrijke bijdrage kan leveren aan zelfstandigheid, zelfredzaamheid en zelfvertrouwen.

Dat ondervinden ook de sporters van Team Dutch Adaptives aan den lijve. Het team bestaande uit sporters met beperking of chronische ziekte ervaart als geen ander hoe sport kan bijdragen aan een zelfstandiger leven en dat sport nog lang niet altijd toegankelijk is.

“Dat moet anders” vertelt bestuurslid Nienke Conijn “ onze missie is reguliere sport toegankelijke te maken. Uiteindelijk wil je als sporter gewoon mee kunnen doen”

12 locaties toegankelijk
Die missie was de drijfveer achter een nieuwe landelijke campagne van Dutch Adaptives. Het team, dat inmiddels een stichting met ANBI keurmerk is wil dit jaar 12 sportlocaties door het hele land toegankelijker maken voor mensen met een beperking. Dit gebeurt door trainers op deze locaties bij te scholen in het coachen van mensen met een beperking om vervolgens samen met deze trainers mensen met beperking en/of Chronische ziekte te begeleiden naar sport.

Eerste locatie toegankelijk
De eerste toegankelijke locatie is Tough Ground. Bij Tough Ground wordt Obstacle racing met CrossFit gecombineerd. Niet alleen is de box volledig toegankelijk voor mensen met beperking. Ook heeft Tough Ground bewezen de expertise in huis om mensen met een beperking en/of chronische ziekte te kunnen coachen in sport. Eigenaren Dennie van Dijkhuizen en Michaelrobbert Brans hopen dat er meer locaties volgen. Michaelrobbert Brans is een boegbeeld met ervaringsdeskundigheid in sporten met beperking. Op zijn veertiende kreeg hij kanker waardoor hij uiteindelijk zijn volledige been verloor. Met zijn kennis heeft hij een onderscheidende rol binnen het bedrijf. Hij belichaamt het bewijs dat regulier sporten met een beperking je leven verrijkt en draagt deze kennis op een inspirerende wijze over aan zijn sporters.

Het is dan ook met trots dat Dutch Adaptives zijn eerste “Adaptive proof” keurmerk uitreikt aan deze locatie.
Meer weten over sporten bij Tough ground, check deze locatie !


2019 is met al zijn goede voornemens keihard begonnen! Wij zijn dat ook! In 2019 hebben wij de ambitie om op 12 locaties in het land sport toegankelijker te maken. Dat kunnen we niet alleen!

Wij willen samen jouw Box/sportlocatie toegankelijker maken voor mensen met beperking/chronische ziekte en mensen uit jullie omgeving naar jullie locatie brengen!

Wat gaan we doen?
Wij willen trainers leren waar je op moet letten als iemand met een beperking of chronische ziekte jouw box/locatie betreedt. In een training leer je van ons de basis van trainen met beperking. Deze training bieden we gratis aan aan maximaal 4 trainers van jullie box.

In ruil hiervoor vinden we het ook belangrijk dat deze kennis meteen in praktijk gebracht wordt door het geven van een clinic aan mensen met beperking op jullie locatie. Zodat mensen uit jullie omgeving of al sportend in jullie box ook de basis leren van sporten met een beperking. Nog mooier, deze mensen kunnen na deze clinic misschien wel direct lid worden 😉

Wat moet jij daarvoor doen?
Jouw box/locatie opgeven voor de trainersclinic en jullie box in overleg beschikbaar stellen voor een clinic voor mensen met een beperking/chronische ziekte in jullie omgeving. Waarbij de trainers die bij ons de clinic hebben gevolgd natuurlijk hun verworven kennis in praktijk brengen onder begeleiding van onze coach (met chronische ziekte) en onze vrijwilligers (met beperking)!

Wat kost het?
Niks dus. Nou ja, tijd, moeite, een paar uur je box open gooien en gezamenlijke inspanning. Maar daarvoor krijg je keiharde kennis terug en wordt jouw locatie opgenomen in ons bestand van “adaptive proof places ” in Nederland.

Wie zijn wij eigenlijk ook al weer?
oh ja! Dutch Adaptives is een Non profit organisatie met ANBI status zonder winstoogmerk en heeft de missie sport toegankelijk te maken voor iedereen.

Ja, en nu dan?
Wil jij jouw box en/of trainingslocatie Adaptive Proof maken? Mail on met een tekst als: “ja, ik wil meer informatie en me graag aanmelden om toegankelijker te worden!”.

Wij nemen dan contact met je op en plannen met de locaties die graag meewerken aan dit project een gezamenlijke training voor de trainers en zetten samen met jou, onze vrijwilligers én onze coach (allemaal met beperking en/of chronische ziekte) een rete gave clinic op touw op jouw locatie.

Wij zouden het te gek vinden samen met jullie de schouders te zetten onder toegankelijke sport.

Mail ons!


Afgelopen weekend was de Trappenmarthon in landgraaf. Samen met MichaelRobbert en Nynke. zou ik deze lopen.

We hadden dit 3 jaar geleden al eens gedaan ook in deze samenstelling, en ik vond het toen loodzwaar.

Met een hele mooie weersvoorspelling en goede moed op naar Landgraaf dus. Helaas belde Nynke ons op met de mededeling dat ze moest afhaken vanwege ziekte, en zo klonk ze ook. Dat zou niet goed gekomen zijn als ze mee gedaan had. Dus Dutch Adaptives vertegenwoordigd door MichaelRobbert en ik. Samen met onze huis fotograaf Hendrik van PixelDizign op weg voor de 5K. Dit zou tevens een mooie training zijn voor project “TheRunWithUs2Challenge” waarbij MichaelRobbert en ik, volgend jaar de “GreatWall Marathon” op de Chinese muur gaan rennen.

Aangekomen bij de organisatie van de Trappenmarathon, lagen er keurig netjes startnummers klaar, en konden we met de auto tot halverwege het parcours komen. We moesten dus nog een klein stukje klimmen om bovenop de Wilhelminaberg te komen. Want daar zou de start zijn. Onze starttijd was 13:00 uur, maar aangezien onze verwachting was dat we iets meer tijd nodig hadden dan de gemiddelde deelnemer gevraagd aan Danny Roufs of we iets eerder konden starten. En dat kon, samen met de start van de 10km om 12 uur. Snel mijn andere prothese aan, omkleden, rekken strekken, vocht aanvullen en starten maar. Helaas kon ik niet op mijn “blade” rennen vanwege een hardnekkige blessure, dus een oude prothese die redelijk zit genomen, alleen kan ik daar niet mee rennen. Dan maar snelwandelen oftewel snel wandelen.

Dat viel even tegen, lopend naar beneden via het pad langs de Wilhelminaberg, is elke stap pijnlijk omdat de prothese niet loodrecht onder je lichaam komt te staan, maar eenmaal beneden kon de klim beginnen. Ik wist wat me te wachten stond, en ook dat ik met 2 treden tegelijk kon klimmen. Dat ging goed en ik kon zelfs deelnemers inhalen. Maar oei, wat was zwaar en oei wat was het warm. De 1e ronde zat erop, nog 4 te gaan. Dat moest anders: het pad naar beneden heb ik nu in een soort van jogging tempo geprobeerd, en dat ging eigenlijk best goed, en zelf hier kon ik wat mensen inhalen. Het tempo kon dus iets omhoog, ook trap op, en ik kon merken dat mijn conditie top is, want het ging steeds makkelijker, en de pijn in mijn stomp was onder controle. Het publiek langs de kant moedigde iedereen aan en dat motiveert!  Na 3 rondes ben ik even gestopt om mijn stomp te verzorgen. Dat was nodig ook, want ondanks een antizweet middel kon ik gewoon een kopje water uit mijn liner gieten. In mijn laatste ronde kwam ik MichaelRobbert tegen. Ik besloot boven op hem te wachten en een extra ronde te lopen zodat we samen over de finish konden komen. Wat een toffe ervaring weer, en een hele goede eerste training voor “RunWithUs2” Dit zou elke “runner” een keer moeten doen! Het was een fantastisch evenement 6km, 3000 traptreden, 1800 hoogtemeters en een geweldige sfeer. Speciale dank aan PixelDizign voor de support en foto’s en Danny Roufs die dit voor ons mogelijk gemaakt heeft. Volgend jaar weer, dan 10K

PS wil je meer weten over TheRunWithUs2Challenge en hoe je (virtueel) mee kunt rennen?

Facebook: https://www.facebook.com/Runwithus2/

Instagram: https://www.instagram.com/runwithus2/

 


Steeds meer mensen doen aan CrossFit in Nederland. Logisch, want deze vorm van Fitness is makkelijk toegankelijk voor iedereen. Maar hoe schaal je eigenlijk als je één been hebt? Hoe spring je op een box als je blind bent? Is de hoge intensiteit geschikt voor mensen met een chronische ziekte?
Het zijn terechte vragen voor mensen die willen Crossfitten met beperking of chronische ziekte. Maar ook vragen waar een antwoord op is! Daarom organiseert Dutch Adaptives op 11 februari bij Tough Ground in Almere een CrossFit clinic voor beginnende en gevorderde Adaptive Athletes om alles te leren over deze waanzinnige sport. Daar kan jij bij zijn!
Sport toegankelijk voor iedereen!
Dutch Adaptives is een sportteam bestaande uit sporters met beperking of chronische ziekte. Het team, actief in Obstacle Course Racen, zeilen en CrossFit, gelooft dat sport toegankelijk kan zijn voor iedereen. Toch blijkt sport nog lang niet altijd toegankelijk voor mensen met een beperking of Chronische ziekte. De drempel naar sporten is te hoog en het reguliere sportaanbod voldoet niet altijd aan de behoeftes. Dat wil Dutch Adaptives veranderen omdat juist sport een vitale rol kan spelen in de zelfstandigheid van iemand met een beperking of chronische ziekte.
Met veel passie bewijzen de adapitve Athletes van het team in verschillende disciplines dat grenzeloos sporten toch mogelijk is. Een marathon op blades? 14 km hardlopen op krukken? Het valide WK obstacle racing in Amerika? Een berg beklimmen op een been? Crossfitten in rolstoel? Voor Nederland uitkomen op de militaire spelen met MS of een dwarslaesie? Dutch Adaptives maakt deze ambities waar.
Het team heeft als missie sport toegankelijk te maken en biedt daarom deze clinic graag aan.
Tough Ground
Tough ground is een volledig toegankelijke sportlocatie in Almere gestart door Dutch Adaptive Athlete Michael Robbert Brans en zijn compagnon Dennie van Dijkhuizen. Zij bieden graag hun locatie en expertise aan, zodat jij zorgeloos kan sporten.
Wil jij, vrijblijvend, meer weten over sporten met beperking of chronische ziekte? Meld je dan nu aan!
Details
Wanneer: 11 februari 2018, inloop vanaf 12:00 uur.
Wat: Diverse Clinics over CrossFit voor mensen met een beperking en/of Chronische ziekte.
Waar: Tough Ground Almere
Kosten: Bijdrage van 5 euro ter vergoeding van de gemaakte kosten.

Vorig jaar kwamen we op een dwaas idee, een idee waar zelfs wij onze vraagtekens bij hadden. 21 kilometer Strongmanrun in een rolstoel, Strongmanrun die bekend staat om het mulle zand, mooie routes door het bos en over de heides. Op zich al een uitdaging en al helemaal in een rolstoel.
Maar hoe moesten wij daar dit jaar weer overheen komen, Sebas kon dit jaar niet met zijn rolstoel omdat de Invictus games er aankomen. Dus kwamen we op een ander idee.
We eens 12 kilometer door het bos gelopen, over de heides en in het mulle zand gerend? Met je ogen dicht? zonder ook maar even te spieken? juist ja. Dit jaar is Marlijn met ons mee gegaan dit avontuur in, Marlijn is blind en wilde dol graag eens een obstacle run lopen en wilde grenzen gaan verleggen bij de Strong-12.
Al maanden is Marlijn zich met haar buddy Martijn aan het voorbereiden, welke commando’s gebruiken we wanneer, waar moet Martijn als gids op letten en welk tempo gaan we lopen. En bij Crossfit Nijmegen hard aan het werk met diverse buddy workout om nog beter o elkaar ingespeeld te raken.
Op 3 september waren we al vroeg aanwezig, het is altijd fijn om je even rustig voor te bereiden en ontspannen te starten. Het was mooi weer en het was druk op het festival terrein, j het is geen eens meer een start finish terrein, maar echt een festival terrein. Om 14:35 gingen wij van start, het begin was heel erg aftasten hoe en wat, welk tempo gaan we aannemen en hoe gaat het lopen allemaal. Jacco op zijn blade, Iris met haar krukken, Marlijn die begeleid word door Martijn, Ferdinand en Peter als mentale ondersteuning en Johan gingen als laatste het startvak uit. en gingen al snel het bos in en het liep eigenlijk al meteen goed. Als je niet wist dat Marlijn niets zag dan had je het ook bijna niet geweten. Alles liep gestroomlijnd. Obstakels gingen lekker. Tot dat we bij de cliffhanger aan kwamen. Hier moest veel geklommen worden en moesten wij veel instructies gaan geven over hoe en wat en waar ze haar voeten neer moest zetten. Tevens moesten we opletten dat mensen er niet tussen door probeerde te komen. Het was vrij druk bij het obstakel, maar het is allemaal goed gekomen en o kwamen we meteen bij de volgende uitdaging, de Pipedown, een soort halfpipe. Marlijn kwam hier nog vrij makkelijk op, maar iris met haar krukken en Jacco met de blade hadden hier meer moeite mee. Met een aanloopje kom je er vrij makkelijk op, maar daar gaat het mis bij iris, die kan met haar rukken geen aanloopje nemen en al helemaal niet door blijven lopen de halfpipe op. Maar ook zij is boven gekomen met wat teamwork en jacco zijn blade bleef weg glijden op de halfpipe. Maar met veel teamwork en wat hulp van andere lopers zijn we allemaal boven gekomen.
Verder liep het lekker door en ging het makkelijker dan wij dachten. Tot we bij de vietcong tunnels aan kwamen. Marlijn moest even goed begeleid worden door de modder en de tunnels in. In de tunnels zaten bochten en was het zo donker dat ook de rest van het team even in de wereld van Marlijn terecht kwam. Je zag echt helemaal niets meer in de tunnels.
Na de tunnels kwamen we bij de Wilgenweard Basejump een toren van ongeveer 3 meter waar je het water in springt. Marlijn twijfelde of ze het wel moest doen, maar met een beetje groepsdruk zette ze haar zonnebril af en stapte ze met Martijn naar het randje en sprong naar beneden. Best heftig denk ik, je ziet niet wat je heen springt, je weet niet hoever je valt, je weet alleen dat je valt en dat je naar beneden gaat tot je in het water terecht komt.
We gingen het water uit en gingen omweg naar de finish, bij de roadblock 2.0 een mega constructie vn hooibalen, zeecontainer kwamen we Hendrik tegen, onze top fotograaf. Na even geposeerd te hebben gingen we het laatste obstakel over en zagen we de finish.
We zijn met z’n alle gestart en met z’n alle gefinisht.
Het was een fantastische dag met een mega avontuur. Het is uit eindelijk misschien wel beter gelopen dan verwacht. Maar goed wat moet je verwachten als je met deze groep het bos in gaat!

Samen met één van mijn vaste buddys en obstacle vriend Sven Weemeas ging ik vroeg op weg naar Frankfurt voor mijn grootste uitdaging tot nu toe. Enkele weken geleden zijn wij van team Dutch Adaptives uitgenodigd om mee te doen in het startvak “Journeymen” tijdens de Europese kampioenschappen obstacle running in Frankfurt. Ik wist dat het geen makkelijke challenge ging worden maar dat het zo zwaar zou zijn had ik nooit verwacht.
Ik heb veel mooie runs gedaan en veel unieke challenges mogen beleven maar dit parcour was voor mij de meest bizarre tot nu toe. Samen met mijn Teammaatjes Jacco Middelveldt (blade) en Sebastiaan van Nieuwenhuizen (rolstoel) en buddy’s, Erwin, Joyce, Ron en Sven stonden we zondagochtend om 10.00 klaar om te knallen. Onwetend over dat wat ons te wachten stond kregen we een epische motivatie speech van Coach Pain.
Door alle emoties weet ik niet goed meer welke obstakels er allemaal voorbij zijn gekomen maar ik neem jullie langs de obstakels die ik zeker nog wel weet! De eerste kilometers gingen prima en ik had een lekker ritme en onderweg riep ik nog tegen Sebastiaan dat we lekker gelijk opgingen als team ondanks dat we hadden afgesproken niet op elkaar te wachten en onze eigen race gingen lopen. Ik had goed gegeten dus de eerste kilometers was ik voorbereid maar ik had de woorden gelijk opkomen nog niet uitgesproken of de groep brak in 2e. Het was nu echt game-on en niemand dan alleen mijn buddy kon mij nog helpen deze run te voltooien.
Dit was de meest indrukwekkend en intensiefste run die ik tot nu toe heb gedaan. Ik heb alles gezien van modder tot moeras en van bizarre heuvels tot lange eindeloze paden. Ik heb gehuild tot het laatste stuk en gelachen van plezier. Dat ik heb mogen deelnemen is een ervaring die niemand mij meer kan en zal afnemen.
Ik heb de Monkey-bar UP-hill, Jungle play ground, multi combo, OCR EC twigs, Beer Barrel Swing, Grip sticks, De platinum Ring, Monkey fly en Verjagen Sage niet gehaald omdat alle kracht uit mijn handen was weg genomen. Ik heb alle penalty gedaan en de penalty van de Multi Combo mogen halveren omdat ik bij de 2e slinger al ruim 15 min bezig was met klimmen en zolang hoefde het ook niet te duren.
Bij Load Carry brak bijna mijn kruk en leek het mij geen goed plan om met gewicht door te lopen. Ik heb Sven mijn load afgegeven en heb de laatste halve ronde zonder gewicht afgerond. De enorme verschillen in ondergrond en de hoge hobbels zorgde voor een te grote last in mijn nek en ik wilde niet nu al een blessure. Ik had hier mijn bandje eigenlijk al moeten inleveren maar er was geen Marshall te zien?. Had ik dat wel geweten dan had ik alles op alles gezet om Load Carry uit te voeren maar met mogelijke gevolgen. Mocht je willen weten om welke obstakels het gaat dan is hier een uitleg.
Ik kijk met trots terug op het halen van obstakels als de Weaver, Konan Wheels en de Monkey beams. Maar ook de Log Carry waarbij je een rondje van 50 meter moest afleggen met een sliert van boomstammen was kicken. Ik heb het bos bij elkaar gevloekt omdat ik niet de juiste techniek kon vinden. Na 10 min van gevloek en getier lukte het dan toch maar wel dankzij de motiverende woorden van Opper Viking en buddy Sven. Mocht je willen weten om welke obstakels het gaat dan is hier een uitleg.
De laatste kilometers waren aangebroken en met pijn en moeite heb ik me over de strong wall getrokken om vervolgens door te lopen naar de Verjagen Sage. Ik was al 7 uur onderweg en de laatste kilometers heb gehuild en wilde ik echt stoppen. Ik kreeg het niet voor elkaar om de Saga te volbrengen en na 3 pogingen heb ik mijn bandje toch moeten afstaan. Ik was boos! ik was teleurgesteld in mijzelf en alles erom heen. Waarom hier! 400m voor het einde en na ruim 7 uur lopen neemt niemand mij dit af. Ik heb gehuild, gevloekt en me krukken bijna in 2e geslagen. Ik heb de marshalls huilend achtergelaten maar zij deden hun werk want regels zijn regels en geen uitzonderingen voor Miky.
Huilend en boos ben ik naar het finale obstakel gelopen terwijl ik onderweg uit woede mijn verhaal deed aan omstanders die mij kwamen aanmoedigen. Aangekomen bij het eind obstakel werdt ik opgevangen door hoofd marshall John Budu en met mijn rug tegen de muur heb ik gehuild als een klein kind. Boos om alles! mijn bandje weg, kapot, geen medaille en geen herinnering! althans dat dacht ik omdat mijn bandje was afgenomen. Met mijn hart in mijn keel begon ik de laatste 25 meter, klom over de muur waar duizenden touwtjes hingen die je als een trosje bij elkaar moest pakken om naar de overkant te gaan. Langs de kant stond Jacco met de tranen van zijn overwinning nog in de ogen mij aan te moedigen. Huilend vroeg ik nog waar mijn Sebastiaan was? heeft hij het ook gehaald of is hij gestopt!?
Ik moest door en met nog 15 meter te gaan begon ik aan mijn poging. Ik heb het eerste deel moeten overslaan omdat alle kracht in de handen weg was. Ik klom over het net en over de hogen balken tot aan de touwen waaraan ik moest gaan hangen als een aap. Het klinkt allemaal enorm kut en dat was het ook! ik heb gehuild als een kleine jongen en zonder de motivatie van de Coach Pain, de marshalls, Jacco en Sven was het mij niet gelukt. Het publiek begon te schreeuwen en ik deed wat ik moest doen. Nog 6 keer hangen en ik was klaar! Ik kon de finish al zien dus ook dit laatste stuk moest lukken. Gehaald!! en toen….
Huilen, huilen en nog eens huilen. En ik niet alleen. Ook mijn team maatje Jacco en enkele omstanders huilde mee. Ruim 8 uur onderweg geweest op het zwaarste parcour wat ik ooit heb gedaan. Ik heb zelfs elite runners zien huilen en onderweg mensen zien falen die gewoon niet meer verder konden. Nadat ik mijn medaille kreeg hoorde ik in de verte mijn grote held Sebastiaan in zijn rolstoel aankomen. Als we dan spreken over een held dan is hij dat! 8 uur buffelen met 3 buddys op dit parcour is insane! Samen met Jacco en honderden mensen publiek kreeg Sebastiaan een helden onthaal en wat daarna gebeurde noem ik TEAM SPIRIT. Trots, euforie, pijn en vermoeidheid alles kwam eruit. Wat wij hebben gedaan is legendarisch.. 3 mannen met een beperking die het OCR Europese kampioenschap parcours als eerste adaptives voltooide. Jacco met sport prothese, Sebastiaan in zijn rolstoel en ik op krukken en 1 been. Check de final beelden
There will be obstacles but with hard work there are no limits.
Ik wil de organisatie van het EK bedanken voor deze onvergetelijke ervaring. Ik wil Sven bedanken voor je steun en het terugrijden naar Nederland. Ik wil mijn maatjes bedanken voor deze team ervaring en Erwin, Ron en Joyce voor jullie steun. Ik ga bijkomen en genieten van deze ervaring. Michaelrobbert.
Bekijk hier nog eens de serie van “My OCR life” over mijn leven naast OCR gemaakt door OCRtube. Of volg mij op instagram en Facebook.

Afgelopen weekend werd het obstacle run parcours van Flevonice getrotseerd door speciale gasten, namelijk door Team No Limits & televisiepresentator Arie Boomsma. Wat bracht deze mensen bij elkaar bij Flevonice? Wij delen graag het verhaal achter Team No Limits en het bijzondere contact met Arie Boomsma.

HANDICAP IS GEEN BEPERKING

Team No Limits is het ambassadeursteam van het Revalidatiefonds. Kruipend door modder en water en klimmend over muren en netten bewijzen Johan, Jacco, John, Tamara, Rick, Michaelrobbert, Nynke, Pim, Floor en Sebastiaan dat een handicap absoluut geen beperking hoeft te zijn. Zij sporten grensverlegend, niet zo zeer om te winnen, maar om hun grenzen op te zoeken en onze beperking te overwinnen. Het levende bewijs dat elke sport voor een ieder beschikbaar is, welke handicap je ook hebt. Een prachtig bewijs is Michaelrobbert’s beklimming van de Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland.

OVERWINNAARS

Een aantal maanden geleden werd Nynke, uit Team No-limits, tijdens trainingen en wedstrijden gevolgd door Arie Boomsma voor het programma Overwinnaars. Hij was zichtbaar onder de indruk en stemde gelijk toe bij het voorstel om samen met Team No Limits te gaan trainen in de Vondel Gym van Arie in Amsterdam. Vervolgens is heel Team No Limits, op een woensdagmiddag in augustus, compleet afgemat door Arie en zijn trainers van de Vondel Gym. Een geweldige ervaring waar een vervolg aan gegevens moest worden…

ROLLEN OMGEDRAAID

Dat vervolg kwam afgelopen zaterdag máár dit keer waren de rollen omgedraaid. Nu ging Arie mee om zich letterlijk en figuurlijk onder te dompelen in de wereld van Team No Limits en obstacle running. Het resulteerde in een fantastische maar bovenal een hele bijzondere middag bij Flevonice:

“Het gebeurt niet vaak dat we zo veel teamleden bij elkaar krijgen voor een obstacle run en zéker niet dat er zo veel buddies waren om ons te helpen. Arie en de mannen en vrouwen van de Vondel Gym hebben het hele parcours afgelegd met een grote smile op hun gezicht. Van zo’n dag krijg je ontzettend veel energie en kracht.” – Rick Geurtsen van Team No- Limits

Voor meer informatie over Team No Limits en het meelopen als buddy, check: www.teamnolimitsnl.com

There will be obstacles but with hard work, there are No Limits!

www.flevonice.nl 14-10-2016